جانسوز

jansooz — Tue, 12 May 2009 05:16:18 GMT

به نام او که از عصاره عشق خویش گرفت و در وجود ما نهاد

همه گویند که : تو عاشق اویی

گرچه دانم ٬ همه عاشق اویند

لیک می ترسم یا رب

نکند راست بگویند ؟

سلام

سلام به همه کسانی که به نحوی اهل دلن .

راسسش توضیح زیادی ندارم که راجع به این وبلاگ بدم ، فقط امیدوارم که مورد پسندتون قرار بگیره .

تو این وبلاگ سعی کردم گلچینی از یه سری شعر و مطالب ادبی و فلسفی و قشنگ ( البته به نظر خودم ، شما رو نمی دونم ) بگنجونم که شاید همه خوششون نیاد ولی خوندنشون خالی از لطف نیست .

قابل ذکره که تمامی مطالب این وبلاگ طی مدت زیادی گردآوری و تایپ شدن و زحمت زیادی براشون کشیده شده . لذا ازتون تقاضا دارم که با تأمل و دقت بیشتری اونارو مطالعه کنین تا بتونین نهایت استفاده رو از اونا ببرین و منم به هدف خودم که همون استفاده هر چه بیشتر شما از این مطالبه رسیده باشم . مطمئن باشین که اگه با تمام وجود به اونا دل بدین تاثیر شگرفشون رو در وجود خودتون و در زندگیتون خواهید دید . به امید اون روز ، ان شاءالله ...

شما هم میتونین با ارائه مطالب و یا نظرات خودتون در بهبودی هر چه بیشتر این وبلاگ سهیم باشین . بنده هم بسیار خوشحال میشم که پیشنهادها و یا انتقادات شما رو بشنوم .

اگر پیشنهادی ، انتقادی ، چیزی داشتین ، می تونین به آدرس زیر Mail کنین . من حتماْ می خونمشون و تا اونجایی که بتونم به کار می بندمشون .

آدرس من هم هست : jansooz_ali@yahoo.com

jansooz — Mon, 11 May 2009 05:16:18 GMT

من علی بنده و با نام علی مشهورم

خادم عشقم و زین رو به خودم مغرورم

خود به خداّمی درگاه حسین ابن علی می نازم

زین ره اینک بنگر غرق شده در نورم

نوری از جنس خدا و به تجلای دلم

که من از جرعه ننوشیدن خود مقصورم

لیک دانی ز کجا یافته ام نور خدا ؟

که چنین غرق شعف گشته ام و مسرورم

آری این نور ز درگاه علی آوردم

گرچه از درک جمالش به حقیقت دورم

لاجرم درگه ارباب چو خورشید جهان افروزست

منم آن ذره که در نور علی محصورم

عشق او حک شده بر نام من و عشقش را

چو صدف در دل دریایی خود مستورم

صفت خادم الارباب شدن همراهم

زین صفت بر همه ی درد جهان مصبورم

هرکه شد خادم ارباب دگر درد نبیند هرگز

چون که خود گفته به درد دو جهان مغفورم

پس اگر در پی درک دل من می گردی

خوب بنگر که من اندر پس اوصاف خودم مستورم

.....

jansooz — Sun, 10 May 2009 05:16:18 GMT

1b

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:16:18 GMT

صفحۀ : 6 5 4 3 2 1

پایان نگر

آنچه را که می شنوید به عقل سلیم و منش پاک و روشن ، سنجیده و آنگاه بپذیرید .

( زرتشت )

آینده به کسی تعلق دارد که می داند چگونه منتظر نشیند .

( مثل روسی )

اگر بخواهی از برادری ببری ، راهی برای باز گشتن باز گذار . شاید لازم شود .

( امام علی (ع) )

اگرچه دریا آرام می باشد ، ممکن است تمساحی در زیر آب کمین کرده باشد .

( مثل آفریقایی )

اگر به خاموش کردن آتش می روی ، لباس غلفی بر تن مکن .

( مثل چینی )

اگر می خواهی بدانی چه بوده ای ، بنگر که چیستی . اگر می خواهی بدانی که چه خواهی شد ، بنگر که چه می کنی .

( مثل چینی )

حرف زده شده نهالی است که رشد و نمو نمی کند .

( مثل نروژی )

روز هر قدر که روشن باشد شب را در پس دارد .

( مثل ایتالیایی )

ممکن است مقداری زهر در کوزه ای ریخت و بعد آن کوزه را شست و اثرات زهر را از بین برد ، ولی چیزی را که در ذهنتان جای داده اید ، خوب یا بد ، بر شما فرمانروایی خواهد کرد و هرگز از آن جدا نتوانید شد .

( سقراط )

نیمۀ اول زندگی صرف انتظار کشیدن برای نیمۀدوم می شود . نیمۀ دوم صرف حسرت خوردن بر نیمۀ اول می گذرد .

( شیلر )

هرگز نباید چیزی را که نمی توانید بهتر از آن را جایگزینش سازید از بین ببرید .

( پلورک )

پدر و مادر

آیندۀ اجتماع در دست مادران است . اگر جهان به مبانجیگری زن گرفتار شود ، تنها اوست که می تواند آن را نجات دهد .

( ابوفور )

استوارتر از همۀ پیوندها ، پیوندیست که در میان مادر و فرزند برقرار است .

( سعید نفیسی )

اگر تمام عالم در یک کفۀ ترازو نهاده شود و مادرم در کفۀ دیگر ، کفۀ عالم بالاتر خواهد ایستاد .

( لورولا بکدیل )

ای مهر مادری که مقدس ترین محبت ها هستی ، از وصف عظمت آسمانی تو زبان زمینی ما عاجز است .

( وباهاروف )

اگر پدر ماهی گیر باشد ، بچه اش نیز به آب تمایل دارد .

( مثل روسی )

بهترین احساس به پدر این است که پس از مرگ او ، با دوستانش محبت کنی .

( حضرت محمد (ص) )

پسرها ، لنگرهای زندگی مادرانند .

( سوفوکل )

جوانان سرگشته و آشفته ، خانواده را می گذارند و از این و آن و از معشوق و عاشق ، تمنای مهر و محبت بی ریا می کنند ، غافل از آنکه آنچه می جویند در دل پدر و مادر ، در خانواده است و بس .

( حجازی )

درسهائی که بر زانوی مادر آموخته شده ، آموزش هایی که پدر داده ، همراه با داستانهای شیرینی که در کنار بخاری به گوش خورده ، یادگارهای شیرینی است که هرگز کاملاً از یاد نمی رود .

( لامنه )

کسانیکه بند گهوارۀ کودکان را بدست دارند از آنها که زمام حکومتی را در دست گرفته اند ، مؤثر تر و با نفوذ تر می باشند .

( بالزاک )

مادر ، یگانه موجودی است که حقیقت عشق پاک را می شناسد .

( بالزاک )

مادر مهربان ، هر وقت دفتر عمر را با انگشتهای خاطرات ورق می زنم و دورتر می شوم ، اسم تو را بیشتر می بینم و حتی جایی می رسم که سوای نام تو چیز دیگر نیست .

( آناتول فرانس )

مادر ، با دستی گهواره و با دستی عالم را تکان می دهد .

( ناپلئون )

مادر ، دریایی است که سیل دردهای ما را تا قطرۀ آخر می پذیرد و طغیلن نمی کند . قاضی عادلی است که حیله سازی و کینه ورزی طبیعت را همه جا می بیند و همیشه به بی گناهی ما فتوا می دهد .

( حجازی )

من از عشق بدم می آید ، برای اینکه یک بار عاشق شدم و مادرم را فراموش کردم .

( مارک تواین )

وقتی طفل خود را در آغوش گرفتی ارزش پدر را خواهی دانست .

( مثل انگلیسی )

هزار سیلی مادر را در ازای یک بوسه از او خریدارم .

( مثل ارمنی )

هیچگاه در زندگی نمی توانید محبتی بهتر ، عمیق تر ، بی پیرایه تر و واقعی تر از محبت مادر خود بیابید .

( بالزاک )

یگانه داروییکه گناه ما را هر چه باشد می بخشد ، مادر است .

( حجازی )

پشیمانی

آدم لجوج چون دانسته خطا می کند ، بیش از دیگران بر خطای خود دریغ می خورد .

( حجازی )

اگر به راه خطا رفتی از برگشتن مترس .

( کنفسیوس )

اگر غصه های بی حاصلی که خورده ایم را حساب کنیم ، خیلی غصه خواهیم خورد .

( حجازی )

اگر با خونسردی گناهان کوچک را مرتکب شدیم ، روزی می رسد که بدترین گناهان را هم بدون خجالت و پشیمانی مرتکب می شوبم .

( شوپنهاور )

بخشایش دل ، گناهکار را به پشیمانی وا می دارد .

( حجازی )

تدبیر قبل از کار تو را از پشیمانی ایمن می کند .

( امام علی (ع) )

خرده سنگ را به کوزه بزنی ، یا کوزه را روی سنگ بیاندازی باز شکست از کوزه است .

( مثل یو گوسلاوی )

عشق هفت ثانیه دوام دارد و هوس هفت دقیقه و اندوه و بیچارگی یک عمر .

( مثل عربی )

کسیکه پشیمان تواند شد ، نومیدی به خود راه ندهد .

( امام علی (ع) )

پول ، مال و ثروت

آدمی که پول ندارد مانند کمانی است که تیر ندارد .

( فوللر )

آنکه ثروت خود را باخت ، زیاد باخته است ولی آنکه شهامت خود را باخت پاک باخته است .

( سروانتس )

اختراع پول ، قاتل خوشبختی بشر شد .

( سنگا )

ارسطو را گفتند نگاه داشتن مال از حکما پسندیده نیست ؟

گفت : حکیمان مال را از برای آن دارند که محتاج لئیمان نگردند .

( ارسطا طالیس )

اگر می خواهی واقعاً قدر پول را بدانی برو از رفیقانت درخواست وام کن .

( فرانکلین )

انسان در موقعیکه تمام دارایی خود را از دست بدهد تمام دوستان از میان می روند .

( وتوشن )

احمق و پولش بزودی از هم جدا می شوند .

( مثل آفریقایی )

اعم از اینکه بر حق باشی یا نباشی اهمیتی ندارد . اگر پول نداشته باشی خطاکار بشمار خواهی رفت .

( مثل چینی )

اگر خواستی کسی را سعادتمند کنی ثروت او را زیاد نکن ، بکوش تا خواسته های او را کم کنی .

( مثل عربی )

اگر پول در جیب نداری ، عسل در دهان داشته باش .

( مثل یونانی )

بخیل برای ثروت خود نگهبان است و برای ارث انباردار .

( بوذر جمهر )

بهتر است ثروتمند زندگی کنیم تا اینکه ثروتمند بمیریم .

( دکتر جانسون )

با ثروت می توان بر شیاطین فرمانروایی کرد . بدون ثروت حتی نمی توان بره ای را احضار کرد .

( مثل چینی )

به دنبال شانس ثروت است و در تعقیب آن نکبت .

( مثل فرانسوی )

پول برای شما غذا می آورد ولی اشتها نمی آورد .

( ژان ژاک روسو )

پول متاعی است که با آن می توان همه جا وارد شد و همه چیز را بدست آورد جز شرافت و سعادت را .

( شکسپیر )

پول مانند حس ششم است که بدون آن نمی توان از پنج حس دیگر به طور کامل استفاده کرد . بدون درآمد کافی نصف امکانات زندگی به روی ما مسدود خواهد شد .

( سامرست مرآم )

پول با شادمانی کم داخل کیسه می شود ولی با غم زیاد از ان خارج می گردد .

( مولیر )

پول باید متعلق به انسان باشد نه آدم متعلق به پول .

( مثل هندی )

تمام دنیای پهناور را بگردید ، دری بر روی آدم بی پول گشاده نخواهید یافت .

( هانری استانتون )

توانگر واقعی کسی است که چشمش بدست دیگران نباشد .

( حضرت محمد (ص) )

ثروت به منزلۀ پلی است که از روی آن عبور کرده و به آرزوی خود می رسیم .

( لرد آویبوری )

ثروت چون شبنم در آفتاب است .

( مثل آفریقایی )

در این زمان حصار عفتی نیست اسلحۀ پول در آن رخنه نکند .

( برنارد شاو )

دیوانگی محض است که کسی برای آنکه ثروتمند بمیرد ، زندگی خود را چون فقرا و بیچارگان به سر آورد .

( یورتن )

زر را دوست بسیار است و زردار را دشمن بسیار .

( فرانکلین )

شرط اصلی موفقیت در تمام مراحل زندگی سه چیز است : اول پول ، دوم پول و سوم پول .

( ناپلئون )

غالباً از دنیا نعمتی می خواهیم که اگر به دستمان رسید دشمن جانمان می شود .

( حجازی )

قرض ، حلقۀ اسارتی است که بدست خود بر گردن خود می افکنیم .

( مثل انگلیسی )

کسیکه ثروتی ندارد خود را دارد .

( فرانکلین )

ما مالک لوازم مادی نمی شویم ، مملوک آنها می گردیم .

( امرسون )

مال ، زنبوری است که اگر از نگه داری آن آگاه باشید عسل می دهد وگرنه نیش می زند و پرواز می کند .

( دکتر ماردن )

وقتی انسان آنقدر ثروتمند شد که بتواند هر چه دلش می خواهد بخرد ، می بیند معده اش بیمار است و همه چیز را هضم نمی کند .

( شاتو بریان )

وقتیکه مسأله پول پیش می آید همه پیرو یک کیش و آئین می شوند .

( ولتر )

هر چه می درخشد طلا نیست . حتماً نصف مردم جهان کور هستند ، زیرا آنها نمی توانند چیزی را ببینند مگر آنکه بدرخشد . آیینه برای کور به چه درد می خورد ؟

( اسکار وایلد )

همۀ ما در یک مذهب مشترک هستیم و آن هم ثروت است .

( ولتر )

همیشه دزدی وجود دارد که دزد دیگر را غارت کند .

( مثل چینی )

پیروزی و موفقیت

آنانکه از زندگی پیروز و کامیاب شده اند ، اول از نظر فکر و روح پیروز و کامیاب بوده اند .

( ادیسون )

از مخالفت نهراسید . بادبادک فقط وقتی می تواند بالا رود که با باد مخالف مواجه شود .

( چرچیل )

اگر به یک انسان فرصت پیشرفت ندهید ، لیاقت چندان تأثیری در پیشرفت او نخواهد داشت .

( ناپلئون )

اگر در اولین قدم موفقیت نصیب ما می شد ، سعی و عمل دیگر معنی نداشت .

( مترلینگ )

انسان موفق لاقید نیست و انسان لاقید موفق نیست .

( مثل چینی )

بدست آوردن آنچه را که ما آرزو داریم موفقیت است اما چیزی را که برای بدست آوردنش تلاش نمی کنیم ، خوشبختی است .

( لوسیا )

بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند .

( امیل زولا )

به نرمی توان رخنه در سنگ کرد .

( مثل فارسی )

در این دنیا از دو راه می توان موفق شد ؛ یا از هوش خود و یا از نادانی دیگران .

( لابرویر )

کسیکه خون را ببیند و خونسرد باشد پیروز می شود .

( مثل انگلیسی )

کمی لیاقت ، جوهر توانایی در موفقیت است .

( مثل آلمانی )

مردم موفق امروز کودکان جشور دیروز بوده اند .

( دیسرائیلی )

من نمی دانم پدربزرگم که بود ، اما به این نکته بیشتر اهمیت می دهم که بدانم نوادۀ او چه کسی خواهد شد .

( لینکلن )

موفقیت برای اشخاص کم ظرفیت مقدمۀ گستاخی است .

( مثل ایتالیایی )

همۀ خوشبختیها و موفقیت که به من روی آورده از درهایی وارد شده است که آنها را به دقت بسته بودم .

( لرد بایرون )

پیمان – وفا

حیوان به پایش بسته می شود ، انسان به قولش .

( مثل انگلیسی )

سند پاره می شود ، ولی قول پاره نمی شود .

( مثل آلمانی )

قول مانند تیر است ، همین که پرتاب شد هیچ وقت به کمان بر نمیگردد .

( مثل عربی )

کسانیکه دیر قول می دهند ، خوشقولترین مردمان دنیا هستند .

( ژان ژاک روسو )

میان انسان و شرافت رشتۀ باریکی وجود دارد و اسم آن قول است .

( توماس براس )

وفاداری به حال است که وفاداری به آینده را آماده می سازد .

( فنلون )

وعده که کردی مقروض می شوی ، مقروض که شده وعده می کنی .

( مثل فرانسوی )

تاریخ

باید دید چگونه تاریخ نگارا در میان هزاران واقعه برخی را می گزینند و برخی را فرو می گذارد .

( آناتول فرانس )

برای آنکه تاریخ تا ابد دروغ باشد کافی است که یک نفر حقایق را کتمان کند .

( میشله )

تاریخ سیر خود را بر زندگی مردان بزرگ بنا نموده است .

( کارایل )

حوادث مشهور دوران گذشتۀ جهان را مروری بکنید ، تا شما هم مثل من این حقیقت را بپذیرید که بزرگترین جنایات همه با کوچکترین دستها انجام گرفته است .

( آگارادو )

عبرتی را که از تحولات تاریخ بر می گیریم ، پندی گرانمایه باشد که چراغ صفت راه زندگی را از چاه باز نماید .

( امام علی (ع) )

ما هنوز در زمان ماقبل تاریخ هستیم . زیرا تاریخ بشریت آن روز آغاز می شود که بشر از همۀ رنجها و گرفتاریها نجات یابد .

( فتحی الرمکی )

هر که در سیرت و رفتار پیشینیان نظر کند ، متذکر می شود تا چه اندازه از همت مردان واپس مانده است .

( همدون قصار )

تجربه

آنانکه گذشته را به خاطر نمی آورند محکوم به تکرار آنند .

( سانتایانا )

آینده ها به نظر بزرگ جلوه می کنند ولی وقتیکه گذشتند می فهمیم که ناچیز بوده اند .

( مترلینگ )

اشتباه را تصحیح نکردن خود اشتباه دیگریست .

( کنفسیوس )

اگر عینک عادت ندارید عینک تجربه را به چشم بزنید و اگر عینک عادت دارید روی آن باز هم عینک تجربه را به چشم بزنید .

( پی یرژانه )

انسانها نسبت به ظرفیتی که برای کسب تجربه دارند عاقلند ، نه نسبت به تجاربی که اندوخته اند .

( برنارد شاو )

تجربه همیشه به نفع انسان نیست ، زیرا هیچ حادثه ای دو بار به یک شکل رخ نمی دهد .

( چرچیل )

تجربه مدرسه ایست که محصلین خود را با قیمتی گران بار می آورد .

( فرانکلین )

تجربه را بر روی رختخواب نرم کعطر و متکای پر قو نمی توان بدست آورد .

( اوری پید )

تجربه میوه ایست که انرا نمی چینند مگر پس از گندیدن .

( ارسطو )

تجربه به معلم سختگیری است . او اول امتحان میکند و بعد درس می دهد .

( کارایل )

خطا کردن یک کار انسانی است ، اما تکرار آن یک کار حیوانی .

( آناتول فرانس )

رمز سعادت دو سه حرف بیش نیست . لیکن از هیچ کس آنرا نمی پذیرم مگر پس از یک عمر تجربه ، آن هم وقتیکه کار از کار گذشت .

( سقراط )

زندگی آنقدر طولانی نیست که تمام تجربه های آن را عملاً به ثبوت برسانیم . برای پیشرفت و آسایش بهتر تا می توانیم باید از تجربه های دیگران استفاده کنیم .

( غلامحسین ذوالفقاری )

عمری چکش برداشتیم و بر سر میخی بر روی سنگی کوبیدیم . اکنون می فهمیم که هم چکش خودم بودم هم میخ و سنگ .

( کافکا )

ما کارهای احمقانه ای که در زندگی انجام داده ایم ، به نام تجربه به رخ دیگران می کشیم .

( اسکاروایلد )

تصمیم و اراده

آری ؛ برای شنا کردن به سمت مخالف جریان رودخانه قدرت و جرأت لازم است و الا هر ماهی مرده ای هم می تواند از طرف موافق جریان آن حرکت کند .

( اسمایلز )

ارزش چه چیز بیشتر از طلاست ؟ الماس . از الماس چه چیزی گرانبهاتر است ؟ اراده .

( فرانکلین )

ارادۀ قویست که به همۀ قوای دیگر حکمرانی می کند . بشرطیکه ما آنرا با قوۀ عقل هموار سازیم .

( دوفون )

اراده درخت با عظمتی است که تمدن ، ترقی و تکامل شاخه های نیرومند آن هستند .

( نظام وفاکاشانی )

از خصوصیات زمان ما این است که متأسفانه فقط افراد پست و پلید ، صاحب اراده و پشتکار می باشند .

( آلفرد کاپو )

اگر تصمیمی داشته باشی بزودی موفق خواهی شد ، زیرا آدمی ساختۀ افکار خویش است و فردا همان خواهد شد که امروز می اندیشیده است .

( مترلینگ )

افتادن در گل و لای ننگ نیست ، ننگ در این است که در همانجا بمانی .

( مثل آلمانی )

تردیدهای ما خائنینی هستند که با نصایح خود ، ما را از حمله به دشمن باز می دارند ، در حالیکه تصمیمی راسخ و حمله ای به موقع می تواند فتح و پیروزی را نصیب ما سازد .

( شکسپیر )

چیزی را مانند شک و دو دلی مانع ترقی و پیشرفت شخصی نمی بینم .

( امام علی (ع) )

فقط سستی اراده است که سبب ضعف ما می شود ، وگرنه انسان همیشه برای اجرای چیزی که بشدت آرزو می کند ، قدرت کافی را دارا می باشد .

( روسو )

کسانیکه بیش از اندازه فکر میکنند ، فاقد اراده و تصمیم می باشند .

( ناپلئون )

مردیکه کوه را از میان برداشت ، کسی بود که شروع به برداشتن سنگریزه ها کرد .

( مثل چینی )

یکبار شکست خوردم ، دو بار موفق نشدم . چیزیکه مرا وادار کرد که به کوشش ادامه دهم و تسلیم ناملایمات و مشکلات و موانع زندگی نشوم ، اراده بود .

( غلامحسن ذوالفقاری )

تفکر و اندیشه

آدم می تواند دو دقیقه بدون هوا و دو هفته بدون نوشیدن آب ، سه هفته بدون غذا و یک عمر بدون پول زندگی کند ، ولی نمی تواند یک لحظه بدون اندیشه و فکر زندگی نماید .

( فرانکلین )

آنکه دربارۀ همه چیز می اندیشد ، دربارۀ هیچ چیز تصمیم نمی گیرد .

( مثل چینی )

اختیار افکار ما نیز در دست خودمان نیست ، زیرا تقریباً همیشه بی اختیار فکر می کنیم .

( ولتر )

از خواص طبیعت آدمیست که عاقلانه و منطقی فکر می کند اما پوچ و بی معنی رفتار می نماید .

( اناتول فرانس )

افکار ما بسان درختان نارنج در گلدان نگهداری می شوند . به نسبت بزرگی گلدانی که ریشه های آنها را در خود زندانی دارد رشد می کند .

( بولور )

اندیشه ها بزرگترین جنگنده های جهانند و جنگی که اندیشه ای در دنبال دارد چیزی جز وحشیگری نیست .

( گارفیلد )

اندیشه دریایی است که مروارید آن فلسفه و فرزانگی است .

( یحیی برمکی )

اول در فکر رفیق آگاه باش ، پس از آن آمادۀ راه .

( امام علی (ع) )

برای زندگی فکر کنید ، ولی غصه نخورید .

( دیل کارنگی )

بشریت آنقدر که از فکر حوادث ناراحت می شود ، از خود آن حوادث زحمت نمی بیند .

( مونتی )

به عقیدۀ من تنها فکری که شایسته است مغز انسان را نگران بدارد آیندۀ فرزندان اوست و اندیشۀ این موضوع که چه کار کند تا فرزندان خوشبخت شوند ؟

( افلاطون )

برای تلفظ کوتاهترین کلمه "بله" یا "نه" خیلی بیشتر از یک نطق باید فکر کرد .

( پتیاگور )

به گذشتۀ خود هرگز نمی اندیشم مگر آنکه بخواهم از آن نتیجه ای بگیرم .

( نهرو )

تفکر بزرگترین عبادتی است که برای آشکار شدن حقایق مخفی بجای می آوریم .

( امام علی (ع) )

تو می پنداری که اندیشۀ تو بهترین اندیشه هاست ؟ زهی بد بختی و گمراهی .

( سعید نفیسی )

جامۀ کهنه را از خود دور می کنی ، چرا اندیشۀ کهن را از خود دور نمی کنی ؟

( سعید نفیسی )

حوادث را باید کوچکتر از آن تصور کنیم که قادر باشد خلل و لغزش در اندیشۀ ما ایجاد کند .

( ناپلئون )

دو فکر بهتر از یک فکر است .

( مثل آمریکایی )

ساعتی که به تخیل بی منظور بگذرد ، عمریست که از دست داده و زحمتی است که بیهوده کشیده ایم .

( محمد حجازی )

صبح ما در حرف هاست و شب ما در اندیشه ها .

( مثل ایتالیایی )

فقط وقتی باید از فکر کردن برای آینده غافل شد که اصلاً آینده ای وجود نداشته باشد .

( برنارد شاو )

کسیکه دوراندیش نباشد گرفتار خطرهای نزدیک می شود ، دوراندیشی کلید پیشگیری بسی از ناگواریهاست .

( کنفسیوس )

کسانیکه با افکار خوب و عالی دمساز هستند ، هرگز تنها و بی مونس نیستند .

( فیلیپ سیدلی )

گاهی اوقات اندیشه مفید است ، اما برای خوشبخت شدن نباید زیاد اندیشید .

( گوستاولوبون )

گرگ ممکن است پوست خود را عوض کند ، ولی فکرش را هیچوقت تغییر نمی دهد .

( مثل یوگوسلاوی )

ما ندرتاً دربارۀ آنچه که داریم فکر می کنیم ، درحالیکه پیوسته در اندیشۀ چیزهایی هستیم که نداریم .

( شوپنهاور )

می اندیشم پس هستم ، هستم چون فکر می کنم ، و فکر می کنم چون شک می کنم .

( دکارت )

من اندیشۀ خود را در معرض این فکر مسخرۀ رندانه قرار نمی دهم که هرچه بر سر آدمی می آید ، خیر و صلاح اوست ، بلکه بر آنم که هر کسی از پیشامد به بهترین وجه استفاده کند ، مانند انسان خوب و فرزانه ای عمل کرده است .

( کمبرلند )

وضع و حال مردمان تنگ فکر به وضع و حال بطریهای تنگ دهن می ماند ، هرچه کمتر در خود داشته باشند با سر و صدای بیشتری آن را به خارج می ریزند .

( پوپ )

هر قدر فکر ما بیشتر باشد ، تأسف ما بر زندگی بیشتر خواهد بود .

( انجیل )

همچنانکه باغبان هر روز علفهای هرزه را از اطراف میکند ، ما نیز باید دائماً افکار بیهوده و مزاحمی را که بدست و پای ما می پیچد و مانع پیشرفت و خوشی می شود را از خاطر بیرون کنیم .

( محمد حجازی )

هیچ تماشایی عبرت انگیزتر و مفیدتر از این نیست که افکار و اعمال خود را تماشا کنیم .

( محمد حجازی )

تکبر و غرور

آنکه برای خود مغرور است گمراه ، و آنکه به عقل خود ببالد خوار .

( امام علی (ع) )

آنکه نفس خود را بالاتر و برتر از آنچه که هست داند هرگز به سرحد کمال نرسد .

( فارابی )

آنکس که نتواند در حلقۀ شادی و نشاط دیگران به صورت یکی از افراد در آید ، یا مغرور است یا ریاکار و یا در قید تشریفات .

( لاواتر )

اگر هیچ گناهی نکنید من از گناه برتری می ترسم که آن خودبینی است .

( امام علی (ع) )

اگر ما به معایب کوچک خود اعتراف می کنیم برای آن است که به طرف خود بفهمانیم که از معایب بزرگتری بری هستیم .

( فنلون )

بعضی اشخاص چنان به خود مغرورند که اگر عاشق بشوند به خود بیشتر عشق می ورزند تا به معشوق .

( لارشفوگولد )

بعضی ها طوری هستند که دوستانشان هرقدر از آنها پایین تر باشند بیشتر دوستشان دارند .

( چترفیلد )

در زندگی ثروت حقیقی مهربانی است ، و بینوایی حقیقی خودخواهی .

( وینه )

غرور و خود خواهی نمایندۀ شکست و ذلت است . هر وقت غرور قیام کرد منتظر شکست فوری باشید .

( غلامحسین ذوالفقاری )

کسیکه پشت الاغ باد به غبغب بیندازد ، چون اسب سوار شود پاک دیوانه خواهد شد .

( ارسطاطالیس )

مغرور بودن به دانش خود ، بدترین نوع جهالت است .

( جرجی تایلر )

تملق و چاپلوسی

آنهاییکه در زبان بازی مهارت به خرج می دهند ، اغلب نیت ناپاکی را در قلب خود می پرورانند .

( ولتر )

انسان همانقدر که از تمجید و تحسین و احترام نرم و رام می شود ، همان قدر از تملق و چاپلوسی و تزویر می گریزد و منزجر می گردد .

( دیل کارنگی )

بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند .

( امیل زولا )

تملق سم شیرین است .

( مثل آلمانی )

چاپلوسی هم گوینده را فاسد می کند و هم شنونده را .

( دیل کارنگی )

در برابر آن کس که عسل روی زبان دارد ، از کیف پولت محافظت کن .

( مثل آلمانی )

کسیکه یه شما تملق می گوید ، یا سرتان کلاه گذاشته و یا امیدوار است کلاه بگذارد .

( مثل رومانی )

تندرستی

آنچه می خورید باعث زخم معده نمیشود ، بلکه آنچه شما را می خورد موجب پیدایش این زخم می شود .

( دکتر فونتاکو )

آنکه تندرستی دارد امید دارد ، و آنکه امید دارد همه چیز دارد .

( مثل عربی )

اولین اغفال سیگار این است که هنگام کشیدن آن در عین بیکاری ، تصور می کنیم کاری انجام می دهیم .

( امرسون )

به انسان تندرستی و ثروت بدهید ، او هر دو را در جستحوی سعادت از دست خواهد داد .

( پوشه )

تن درست برای روان ، مهمانخانه ، و برای تن ناسالم بیمارستان است .

( بیگن )

جمع مال ، تحصیل کامیابی ، کسب دانش و شهرت ، هیچکدام با تندرستی برابری نمی کند . برای حفظ تندرستی باید از هر چیز که برای تندرستی مضر است پرهیز کرد . مخصوصاً از شهوت روانی .

( شوپنهاور )

خوردن در حال نشسته ، آدم را چاق و فربه می کند . خوردن در حال ایستاده به نیرومندی می افزاید . خوردن در حال راه رفتن عمر را طولانی می کند و خوردن در حال دویدن بیماری را رفع می کند .

( مثل برمانی )

دانش پزشکی در عرض چند سال گذشته چنان پیشرفت حیرت انگیزی کرده است که امروز برای یک پزشک غیر ممکن است در بیمار خود عضو سالم پیدا کند .

( اریل وینسون )

زمان ناخوشی را به حساب عمر نشمرید .

( افلاطون )

صبحانه را تنها بخور ، ناهار را با دوست بخور و شام را بده به دشمنت .

( مثل انگلیسی )

طول کشیدن معالجه را دو سبب خواهد بود : نادانی پزشک ، یا نافرمانی بیمار .

( زکریای رازی )

قدر دو چیز فقط موقعی دانسته می شود که از دست می دهیم ، تندرستی و جوانی .

( مثل تازی )

کسیکه در حال سیری غذا می خورد ، خود را با دندان حفر می کند .

( مثل ترکی )

معدۀ خود را سه قسمت کن : یکی برای طعام ، یکی برای آب و یکی برای نفس .

( حضرت صادق )

موقعیکه دهانت می خورد بگذار با شکمت مشورت کند .

( مثل چینی )

2d

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 4 3 2 1

عاشق روی جوانی خوش نو خاسته ام

وز خدا دولت این غم به دعا خواسته ام

عاشق و رند و نظر بازم و می گویم فاش

تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام

شرمم از خرقۀ آلودۀ خود می آید

که برد وصله به صد شعبده پیراسته ام

خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز

هم بدین کار کمر بسته و برخاسته ام

با چنین حیرتم از دست بشد صرفۀ کار

در غم افزوده ام آنچ از دل و جان کاسته ام

به خنجر گر در آرن دیدگانم به آتش گر بسوزند استخوانم

اگر بر ناخون من نی یکوبند نگیرم دل ز یار مهربانم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

صفای خلوت خاطر از آن شمع چو گل جویم

فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل

چه فکر از خبث بدگویان میان انجمن دارم

مرا در خانه سروی هست کاندر سایۀ قدش

فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم

گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند

بحمدالله و المنه ، بتی لشکر شکن دارم

سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی

چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم

الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه

که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم

خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه

که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم

چو در گلزرا اقبالش خرامانم بحمدالله

نه میل لاله و نه نسرین نه برگ نسترن دارم

دلم دور است و احوالش ندانم کسی خواهم که پیغامش رسانم

خداوندا ز مرگم مهلتی ده که دیداری به دیدارش رسانم

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

لطفها می کنی ای خاک درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو

که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقۀ راه کن ای طایر قدس

که درازست ره مقصد و من نوسفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان

که فراموش نکن وقت دعای سحرم

خرم آن روز کزین مرحله بربندم بار

وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل

دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم

پایۀ نظم بلند است و جهانگیر بگو

تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

به صحرا بنگرم صحرا تو بینم به دریا بنگرم دریا تو بینم

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان از قامت رعنا تو بینم

در خرابات مغان نور خدا می بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

خانه می بینی و من خانه خدا می بینم

خواهم هز زلف بتان نافه گشایی کردن

فکر دور است همانا که خطا می بینم

سوز دل ، اشک روان ، نالۀ شب

این همه از نظر لطف شما می بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال

با که گویم که در این پرده چه ها می بینم

کس ندیدست ز مشک ختن و نافۀ چین

آنچه من هر سحر از باد صبا می بینم

دوستان ، عیب نظر بازی حافظ مکنید

که من او را ز محبان شما می بینم

سر کوه بلند چندان نشینم که لاله سر در آرد ، من بچینم

چو لاله بی وفا سر بر نیارد به عهد بی وفایان چون نشینم

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

راحت جان طلبم و ز پی جانان بروم

گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من ببوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دل زخم کش و دیدۀ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان

تا لب چشمۀ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گرانباران نیست

پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون

همره کوکبۀ آصف دوران بروم

خوش آن ساعت که دیدار تو بینم کمند عنبرین تار تو بینم

نبیند خرمی هرگز دل من مگر آندم که رخسار تو بینم

آنکه پامال جفا کرد چو خاک راهم

خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا

بندۀ معتقد و چاکر دولتخواهم

بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز

آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

ذرۀ خاکم و در کوی تؤام جای خوشست

تریم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد

واندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

صوفی صومعۀ عالم قدسم لیکن

حالیا دیر مغانست حوالتگاهم

با من راه نشین خیز و سوی میکده آی

تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جامم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می گفت

با همه پادشهی بندۀ توران شاهم

الهی دشمنت را خسته بینم به سینش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم احوالش بپرسم سحر آیم مزارش بسته بینم

دردم از یارست و درمان نیز هم

دل فدای او شد و جان نیز هم

این که می گویند آن خوشتر ز حسن

یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آنکو به قصد خون ما

عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می گویم سخن

گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سر آمد دولت شبهای وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست

گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان

بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار

بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

ندانم من که سرگردان چرایم گهی گریان گهی نالان چرایم

همه درمانشان بی درد دارند ندانم من که بی درمان چرایم

ما بدین در نه پی چشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم

تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

سبزۀ خط تو دیدیم و ز بستان بهشت

به طلب کاری این مهر گیاه آمده ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین

به گدایی به در خانۀ شاه آمده ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست

که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

آب رو می رود ای ابر خطا پوش ببار

که به دیوان عمل نامه سیاه امده ایم

عزیزان ما گرفتا دو دردیم یکی بد نقشی و دیگر که فردیم

نصیب ما بنه که ما تو بینیم جمالت یک نظر نادیده مردیم

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی بر کی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ورنه با تو ماجراها داشتیم

شیوۀ چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرو مگذاشتیم

بیا تا بردباری پیشه سازیم بیا تا پای دل از گل بر آریم

بیا تا بردباری پیشه آریم بیا تا تخم نیکویی بکاریم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را

مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود

بنیاد از این شیوۀ رندانه نهادیم

چون می رود این کشتی سرگشته که آخر

جان در سر آن گوهر یکدانه نهادیم

المنة لله که چو ما بی دل و دین بود

آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

برندم همچو یوسف گر به زندان و یا نالم ز غم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نماید مدام آیم به گلزار تو خندان

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم

نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

که دست افشان غزل خوانیم و پا کوبان سراندازیم

صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز

بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می لافد یکی طامات می بافد

بیا کاین داوری ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه

که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم

سخن دانی و خوشخوانی نمی ورزند در شیراز

بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

دلم تنگ است ندانم صبر کردن ز دلتنگی بوم راضی به مردن

ز شرم موی تو من در حجابم ندانم عرض حالم با تو کردن

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

نگارین گلشنش رویست و مشکین سایبان ابرو

هلالی شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش

که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو

رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم

هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان ابرو

روان گوشه گیران را جبینش طرفه گلزاریست

که بر طرف سمن زارش همی گردد چمان ابرو

دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی

که این را اینچنین چشم است و آنرا آن چنان ابرو

تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

که محرابم بگرداند خم آن دل ستان ابرو

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری

به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو

الهی آتش عشقم به جان زن شرر زان شعله بر استخوان زن

چو شمعم بر فروز از آتش عشق بر آن آتش دلم پروانه سان زن

لبش می بوسم و در می کشم می

به آب زندگانی برده ام پی

نه رازش می توانم گفت با کس

نه کس را می توانم دید با وی

لبش می بوسد و خون می خورد جام

رخش می بیند و گل می کند خوی

بده جام می و از جم مکن یاد

که می داند که جم کی بود و کی کی ؟

بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب

رگش بخراش تا بخروشم از وی

گل از خلوت به باغ آورد مسند

بساط زهد همچون غنچه کن طی

چو چشمش مست را مخمور مگذار

به یاد لعلش ای ساقی بده می

نجوید جان از آن قالب جدایی

که باشد خون جامش در رگ و پی

اگر دستم رسد بر چرخ گردون از او پرسم که این چونست و آن چون

یکی را داده ای صد گونه نعمت یکی را قرص جو آلوده در خون

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

پر کن قدح که بی می ، مجلس ندارد آبی

وصف رخ چو ماهش در پرده راست ناید

مطرب بزن نوایی ، ساقی بده شرابی

شد حلقه قامت من تا بعد از این رقیبت

زین در دگر نراند ما را به هیچ بابی

در انتظار رویت ما و امیدواری

در عشوۀ وصالت ما و خیال و خوابی

مخمور آن دو چشمم آیا کجاست جامی

بیمار آن دو لعلم آخر کم از جوابی

بیا جانا نهال کشته ام بین تن در خاک و خون آغشته ام بین

تماشای دل سرگشته ام کن بیا و طالع برگشته ام بین

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

عاشق شو ارنه روزی کار جهان سر آید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

تا کی کند سیاهی چندین دراز دستی

در گوشۀ سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

آن روز دیده بودم این فتنه ها که برخاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

به والله که جانانم تویی تو به سلطان عرب جانم تویی تو

نمی دانم که چونم یا که چندم همی دانم که درمانم تویی تو

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مرادبخش دل بی قرار من باشی

چراغ دیدۀ شب زنده دار من گردی

انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند

تو در میانه خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوۀ او

اگر کنم گله غم گسار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند

گرت ز دست بر آید نگار من باشی

شبی به کلبۀ احزان عاشقان آیی

دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزالۀ خورشید صید لاغر من

گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده وظیفۀ من

اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد بینم به خود که نیم شبی

بجای اشک روان در کنار من باشی

از آن روزی که ما را آفریدی به غیر از معصیت از ما چه دیدی

خداوندا به حق هشت و چارت ز من بگذر شتر دیدی ندیدی

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی

که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی

شده ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم

که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

تو که کیمیا فروشی نظری به قلب ما کن

که بضاعتی نداریم و فکنده ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود

نه به نامۀ پیامی نه بخ خامۀ سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته

به هزار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه های تسبیح

که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش

که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بپشای تیر مژگان و بریز خون حافظ

که چنان کشنده ای را نکند کس انتقامی

نگارینا دل و جانم تو داری همه پیدا و پنهانم تو داری

نمی دانم که این درد از که دارم همین دانم که درمانم تو داری

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرین تر از انی به شکر خنده که گویم

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی ؟

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیدست بدین سخت کمانی ؟

امان از اختر شوریدۀ من فغان از بخت برگردیدۀ من

فلک از کینه ورزی کی گذارد رود خون از دل غمدیدۀ من

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشۀ چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

دیدۀ ما چو به امید تو دریاست چرا

به تفرج گذری بر لب دریا نکنی

نقل هر جور که از خلق کریمت کردند

قول صاحب غرضان است تو آنها نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد

از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر

که دعایی ز سر صدق جز آنجا نکنی

به دل چون یادم از بوم . بر آید سرشکم بیخود از چشم تر آید

از آن ترسم من برگشته دوران که عمرم در غریبی بر سر آید

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان امد وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

دیشب گلۀ زلفش با باد همی کردم

گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند

این است حریف ای دل تا باد نه پیمایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توأم درمان در بستر ناکامی

وی یاد توأم مونس در گوشۀ تنهایی

در دایرۀ قسمت ما نقطۀ تسلیمیم

لطف آنچه تو اندیشی حم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رأی خود در عالم رندی نیست

کفرست در این مذهب خودبینی و خودرایی

زین دایرۀ مینا خونین جگرم می ده

تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

نسیمی کز بن آن کاگل آید مرا خوشتر ز بوی سنبل آید

چو شب گیرم خیالت را در آغوش سحر از بسترم بوی گل آید

ای دل گر از ان چاره ز نخدان به در آیی

هر جا که روی زود پشیمان به در آیی

هش دار که گر وسوسۀ عقل کنی گوش

آدم صفت از روضۀ رضوان به در ایی

شاید که با آبی فلکت دست نگیرد

گر تشنۀ لب از چشمۀ حیوان به در آیی

جان می دهم از حسرت دیدار تو چون صبح

باشد که چو خورشید درخشان به در آیی

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت

کز غنچه چو گل خرم و خندان به در آیی

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد

وقت است که همچون مه تابان به در آیی

بر رهگذرت بسته ام از دیده دو صد جوی

تا بو که تو چون سرو خرامان به در آیی

کجا هست جای تو ای یار دلخواه که تا من بسپرم آن جایگه راه

همه جا جای تو ، من کور باطن غلط کردم غلط ، استغفرالله

شمه از داستان عشق شور انگیز ماست

این حکایتها که از فرهاد و شیرین کرده اند

هیچ مژگان دراز و عشوۀ جادو نکرد

آنچه آن زلف دراز و خال مشکین کرده اند

ساقیا می ده که با حکم ازل تدبیر نیست

قابل تغییر نبود آنچه تعیین کرده اند

در سفالین کاسۀ رندان به خواری منگرید

کاین حریفان خدمت جام جهان بین کرده اند

نکهت جانبخش دارد خاک کوی دلبران

عارفان آنجا مشام عقل مشکین کرده اند

ساقیا دیوانه چون من کجا در بر کشد

دختر رز را که نقد عقل کابین کرده اند

خاکیان بی بهره اند از جرعۀ کأس الکرام

این تطاول بین که با عشاق مسکین کرده اند

شهپر زاغ و زغن زیبای صید و قید نیست

این کرامت همره شهباز و شاهین کرده اند

غم درد دل من بی حسابست خدا داند که مرغ دل کباب است

بنازم دست و بازوی تو جلاد اگر قتلم کنی ، والله ثواب است

بر سر بازار جانبازان منادی می زنند

بشنوید ای ساکنان کوی رندی بشنوید

دختر رز چند روزی شد که از ما گم شدست

رفت تا گیرد سر خود هان و هان حاضر شوید

جامه دارد ز لعل و نیم تاجی از حباب

عقل و دانش برد و شد تا ایمن از روی نغنوید

هر که آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم

ور بود پوشیده و پنهان به د.زخ در روید

دختری شبگرد تند تلخ گلرنگ است و مست

گر بیابیدش به سوی خانۀ حافظ برید

غم عشقت ز گنج رایگان به وصال تو ز عمر رایگان به

کفی از خاک کویت در حقیقت خدا داند که از کون و مکان به

به دنیا من نبینم کام بی تو به دست هرگز نگیرم جام بی تو

بلرزم روز و شب چون بید مجنون ندارم یک نفس آرام بی تو

دلی دارم چو مرغ پا شکسته چو کشتی بر لب دریا نشسته

همه گویند طاهر تار بنواز صدا چون می دهد تار شکسته ؟

سرم چون گوی در میدان بگردد دلم نز عهد و نز پیمان بگردد

اگر دوران به نامردان بماند نشینم تا دگر دوران بگردد

مرا عشقت ز جان آذر بر آرد ز پیکر مشت خاکستر بر آرد

نهال عشقت از دل گر ببرند هزاران شاخ هر سو سر بر آرد

هر آن دلبر که چشم مست دارد هزاران چون منی پابست دارد

میان عاشقان آن ماه سیما چو شعر من بلند و پست دارد

عزیزان موسم جوش بهار است چمن پر سبزه ، صحرا لاله زار است

در این موصم دمی فرصت غنیمت که دنیای و نی بی اعتبار است

سرم بالین ، تنم بستر ندارد بجز شور غمت در سر نداد

نهد دور از تو هرکس سر به بالین الهی سر ز بالین بر ندارد

مرا ای دلبر من با تو کار است وگرنه در جهان بسیار یار است

کجا پروای چون من سوته داری چو من بلبل به گلزارت هزار است

دل ار مهرت نورزد بر چه ارزد نخواهم دل که مهر تو نورزد

گریبان هر که از دستت کند چاک به یک عالم گریبان وا بیرزد

درخت غم به جانم کرده ریشه به درگاه خدا نالم همیشه

عزیزان قدر یکدیگر بدانید اجل سنگ است و آدم مثل شیشه

الهی سوز عشقم بیشتر کن دل ریشم ز دردش ریشتر کن

از این غم گر دمی فارغ نشینم به جانم صد هزاران نیش تر کن

بی تو یکدم دلم خرم نماند دگر روی تو بینم غم نماند

اگر درد دلم قسمت نمایند دل بی درد در عالم نماند

تو که خورشید اوج و دلربایی چنین بی رحم و سنگدل چرایی

به اول آن همه مهر و محبت به آخر راه و رسم بی وفایی

عزیزا مردی از نامرد نیاید فغان و ناله از بی درد نیاید

حقیقت بشنو از پور فریدون که شعله از تنور سرد نیاید

عزیزان از غم و درد و جدایی به چشمانم نمانده روشنایی

گرفتارم به دام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی

من هر شام و سحر گویم به کوئی که جاری گردد از هر گوشه جویی

من بیچاره اندر باغ وصلت هر آنچه لاله کارم خار روئی

اگر دردم یکی بودی چه بودی اگر غم اندکی بودی چه بودی

به بالینم حبیبی یا طبیبی از این هر دو یکی بودی چه بودی